hallo allemaal.

 

ik ben maureen. trotse eigenaresse van 3 schatten van katten.

Doortje een lieve poes van 4 jaar, Elmo een ondeugende kat van 3 jaar en Babs een poesje van net een jaar oud.

Alle drie katten heb ik uit het asiel gehaald en nu probeer ik ze hier een rustig leventje te bieden.

Volgens mij gaat dat aardig goed.

meer informatie over deze drie schatten van katten zal ik later nog een keer geven.

 

groetjes maureen, doortje, elmo en babs

  

het is al weer een tijdje geleden maar nu is babs eindelijk aan de beurt.

Babs is mijn kleine kindje.. mijn kleine poes.

Zoals ik al eerder schreef heb ik als eerste doortje gekocht uit het asiel. Omdat ik het zielig vond dat ze alleen was heb ik elmo erbij gehaald maar deze twee reuzen hebben elkaar heel lang niet lief gevonden. Het was eigenlijk alleen maar een gevecht elke dag. Ik merkte toen ook dat elmo steeds minder actief werd. Het leek haast dat hij wat depressief werd (kan vast ook bij een kat).

Dus toen ik pas verhuisd was en ik van mijn ouders een cadeau mocht uitkiezen voor mijn nieuwe huis wist ik eigenlijk al wat ik wilde.

We reden naar de leenbakker en kwamen ondertussen langs het asiel, dus zei ik tegen mijn ouders; als we niets vinden bij de leenbakker dan gaan we naar het asiel.

Natuuuuuuuurlijk kon ik niets bij de leenbakker vinden dus op de terugreis gingen we een bezoekje brengen aan het asiel.

 

Ik wilde graag een speelkameraad voor elmo, die dus steeds stiller werd. Doortje is een poes die liever alleen wil zijn dus daar hoefde ik het niet voor te doen.

In het asiel kwam ik een prachtig klein zwart katje tegen. die wilde ik graag hebben maar....... toen ik verder keek zag ik een kleine cyperse kat die gezellig aan het spelen was met twee andere katjes die in het zelfde hok zaten.

Ik keek mijn ouders aan en zei dat ik ze eigenlijk allebei wel wilde.

De zwarte kat bleek nog te zwak om mee te geven, vooral als ik al twee andere katten had waarvan 1, elmo, af en toe wat te actief kon zijn. daardoor zou die kleine zwarte nog stiller kunnen worden. Geen goed idee dus.

Ik ging naar huis met babs, zolena heette ze daar een afschuwelijke naam.

 

Babs bleek een uitstekende keuze te zijn.

Vanaf het moment dat babs haar eerste voetstapjes in huis deed was ze dikke vrienden met elmo.

Ze zijn echt onafscheidelijk.

Doortje vond het uiteraard niets maar ja van haar had ik ook niets anders verwacht.

de volgende keer zal ik de avonturen van babs vertellen.

ik wil jullie voorstellen aan elmo..

mijn grote kat!

vergeleken met de andere twee is hij een uit de kluiten gewassen kat.. haha..

sommigen vinden hem eng omdat hij zo groot is maar het is zo'n bange kat!

heel soms heb ik wel eens de poes van de buurman in huis en elmo zit dan onder mijn bed totdat ze weg is.

dan lach ik me echt rot.

maar aan de andere kant is hij een echte jager.

ik kreeg elmo toen hij twee maanden oud was en toen hij drie maanden oud was kon ik hem niet meer binnen houden.

ik woonde toen nog in mijn oude huisje waar ik altijd voor doortje het raam open had zodat ze lekker naar binnen en naar buiten kon.

ik werd op een ochtend wakker met een naar gevoel en ja hoor... het kon bijna niet anders elmo was via het raam naar buiten geklommen en was op onderzoek uit gegaan.

moet je nagaan.. een klein katje van drie maanden oud.

ik was natuurlijk helemaal in paniek. dus toen ben ik in mijn duster en mijn schoenen onder mijn pyama naar buiten gegaan. doortje was achter me aangelopen en liep te miauwen.. echt lief om te zien.

toen ik na een half uur de moed had opgegeven en er bijna van overtuigd was dat elmo de weg kwijt was geraakt zat hij rustig op mijn vensterbank en kon niet meer via het raam naar binnen komen.

pfff... gelukkig!

maar goed, hoe kan je het nu goed regelen dat de poes wel naar buiten kan maar dat kleine katje niet?

je raad het al... lukte dus niet!

dus vanaf die tijd ging mijn kleine elmootje naar buiten.

hij  nam elke dag wel wat mee..

handschoenen, bouwmateriaal en later ook kleine dieren.

't was leuk om te zien totdat ik 's morgens een keer wakker werd en dacht dat elmo mijn kussens had kapot gemaakt.

overal in de woonkamer lagen veren.. vreemd dacht ik.

en toen zag ik dit:

en dit;

hij neemt nog wel eens diertjes mee maar dan vooral muizen.. vogels heb ik in dit huis nog maar 1 keer gezien.

hij blijft mijn mannetje..

lekker ding!

zo'n 3 jaar geleden, na een kleine onenigheid met mijn moeder besloot ik om haar te pesten (oh wat slecht...) een poes aan te schaffen. ik wist dat ze een allergie had dus vandaar...

Ik had mijn vader gebeld om met me mee te gaan naar het asiel. Ooit had ik besloten dat wanneer er een dier in huis kwam ik deze uit het asiel zou halen.

Samen met mijn vader (die trouwens niet wist dat ik dit deed om m'n moeder te irriteren) en mijn nichtje ging ik er heen.

Ik wilde voor de eerste poes niet direct een kitten hebben, ik geen ervaring met katten en nooit gedacht dat ik een kattenmens zou zijn koos voor een volwassen kat.

in eerste instantie had ik een prachtige zwarte kat op het oog.

maar deze was me iets te aanhalig en te opdringerig.. ik werd er haast bang voor. geen goede keus dus.

toen ik terug kwam in de gemeenschappelijke ruimte met die zwarte kat zat mijn nichtje met een poes op schoot.

Ze was er bijna verliefd op. Dus toen ik vroeg welke ik zou moeten kiezen, koos ze degene die ze op schoot had.

Een half uurtje later verliet ik het asiel met een poes genaamd; dorissa.

ik moest binnen een week besluiten hoe ik de poes wilde noemen en omdat ik besluiteloos bleek noemde ik haar 'doortje'.

in eerste instantie leek doortje een sociale kat die hield van lekker kroelen en op schoot liggen maar thuis gekomen bleek dit heel anders.

Ze was een angstige poes, bang voor elk hard geluid dat ze hoorde.

Zodra ik op stond van de bank vloog ze onder de bank of onder het bed.

Dit heeft heel lang geduurd. Tot ik het eigenlijk op een gegeven moment wilde opgeven.

Wat had ik nou aan zo'n kat?

Maar wat weet je van een kat uit het asiel? Niet veel toch?

Dus toen ik bedacht dat ze misschien wel een vreselijk verleden had en daarom zo bang was voor die harde geluiden of plotselinge bewegingen, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar weer terug te brengen naar het asiel.

 

Dus mijn vrouwke woont hier nu met heel veel plezier.

het blijft een poes met een gebruiks aanwijzing. Maar hier mag ze zichzelf zijn en zich veilig voelen.

Ik ben blij met haar!